Waarom ik dit begin

Er zijn ochtenden dat ik ga zitten en meteen weet: dit is goed.

En er zijn ochtenden dat ik ga zitten en denk: waarom doe ik dit eigenlijk? Mijn knieën doen pijn, mijn hoofd zit vol, en buiten begint de dag al zonder mij.

Dit is zo'n ochtend.

Toch zit ik. Niet omdat het fijn is. Maar omdat ik weet — na meer dan 25 jaar weet ik dit echt — dat de ochtenden waarop ik niet wil zitten, de ochtenden zijn waarop ik het hardst nodig heb.

Meditatie is niet altijd stil. Soms is het rumoerig van binnen. Soms is er verdriet dat ik niet had verwacht. Soms ben ik gewoon moe en zak ik weg in een soort wazige toestand die geen meditatie is maar ook geen slaap.

En dat is allemaal goed.

Ik begin dit dagboek omdat ik merk dat ik de beoefening te vaak voor mezelf hou. Alsof het iets is dat ik moet beschermen. Maar misschien is het juist sterker als ik het deel. Niet als les, niet als bewijs dat ik het goed doe — maar gewoon als: dit is wat er is vandaag.

Je bent welkom om mee te lezen. En misschien ook om zelf iets te delen, in de ruimte na de meditatie.

Tot morgenochtend.